jólin bara að klárast og það er komið nýtt ár. já það er aldeilis farturinn á þessu núna uppá síðkastið. þetta voru rólegheitar jól sem ég naut til botns með fjölskyldunni, okkur tókst það sem maður talar alltaf um en getur ekki framkvæmt af einhverjum ástæðum og það var að klæða sig ekki á jóladag. náttföt á línuna og ullarsokkar, ef ég hefði vitað hversu miklu meira maður fær úr jóladeginum á þennan máta þá hefði ég verið búinn að framkvæma þennan gjörning fyrir löngu og sett það sem skilyrði að það er bannað að yfirgefa húsnæði sitt á jóladag og það er stranglega bannað að koma í heimsókn, nema að maður (eða kona) mætir í náttfötum og hafi svona eins og eina bók með, nú eða spil. Björn fékk matador í möndlugjöf, sem þýðir að á næstu misserum á hann eftir að kynnast yfirtökum, sektum og lóðabraski, eitthvað sem öll sex ára börn verða að kynnast. því fyrr því betra... nei nei við erum soddan sósíalistar hérna að við vinnum öll, eða töpum saman... einmitt. sem minnir mig á það að ég er ekki búinn að finna mér backgammon félaga hérna í Sisimiut. þakka bibba og Önnu Beggu enn og aftur fyrir þá snilldargjöf. en það var einmitt í páskaferðinni til Noregs árið 2000 (minnir mig), með hrúgu af snilldarfólki að ég var kynntur fyrir backgammon og hef verið ósigrandi síðan (það er kannski best að Jakob Akureyringur og Christian Ravn lesi þetta ekki og jafnvel Örn Ingi). allavegana þá er komið árið 2010 og ég sé fram á hrópandi gleði hvern einasta dag sem sólin hækkar á lofti alveg fram á sumar. ekkert áramótaheit núna, en við erum búin að lofa hvort öðru að ganga á þau tvö fjöll sem standa okkur næst, Kerlingarhettan í suðri og Prestafjallið í norðri.

Ég sé fram á krefjandi tíma framundan, ekki skilið á þann máta að það sé pressa á manni. Þvert á móti eru þau verkefni sem ég þarf að leysa á næstu misserum sniðin að mínum getum. Það er þá kannski engin pressa eftir alltsaman... jú maður verður að vera á tánum svona af og til, annars fer maður að slóra með hlutina og það eru ekki góð vinnubrögð.
Ég er búinn að taka fram Mamiya vélina mína, tæki sem tekur 6X7 á 120 filmu, snilldarvél sem ég hef vanrækt í alltof mörg ár. Á safninu erum við að gera nýjar geymslur fyrir safnmuni, þar sem við aðskiljum safnmuni með það í huga að skapa bestu geymslumöguleika, það er að segja að við aðskiljum pappíra, filmur, ljósmyndir, málverk, myndupptökur, hljóðupptökur, klæðnað og "almenna" safnhluti. Verkefni sem tekur lengri tíma en maður heldur af þeirri ástæðu að við verðum að panta allt sem þurfa þykir frá Danmörku (fyrsta sendingin var síðan röng, það er að segja að við fengum sent vitlaust hillukerfi). Að sama skapi er rýmið sem höfum takmarkað að mörgu leyti. Þetta eru allt friðaðar byggingar sem eru komnar vel á aldur, ekki skilið á þann máta að húsnæðið sé að hrynja, heldur að það er takmarkað hversu mikið við megum eiga við húsnæðið.
Jæja nú er frúin kominn, þannig að ég hætti hér í bili. Fleiri fréttir héðan úr Sisimiut síðar.

Thad er slydda hérna í Nuuk. Á morgun er ég búinn ad vera hérna í viku og thá eru bara sex dagar eftir. Thad er aldeilis ágætt ad komast hingad í stórborgina Nuuk, en ég verd ad játa thad ad mér lídur nú betur í Sisimiut, kannski er thad bara af thví ad ég sakna theirra sem ad bída eftir mér thar. Thad thykir mér ekki ólíklegt. Enn a morgun thá flyt ég yfir á hótelid og thá get ég skrifad adeins meira hérna á bloggid og thad med íslenskum stöfum. Eins og their segja hérna baaaaeeee...

þetta er dálítið kómísk, heimilið í rúst og við erum að fara að flytja eftir ekki svo langan tíma...

Sunnudagur: já það var grátt í morgun klukkan fimm þegar að tveir ungir drengir (Flóki og Björn) vöktu mig, en hvað var hægt að segja, þeir voru bara spenntir að byrja daginn. Mér tókst þó að telja þeim trú um að það væri eiginlega ekki kominn dagur. Varði stutt því skömmu eftir það vaknar Úlfur og það þýðir víst ekkert að rökræða við þann unga dreng. Borðað og leikið, farið út á völl að spila þeirra útgáfu af fótbolta, sem gengur út að það að það er sama hvernig fer þá vinna þeir alltaf... Kristján kom síðan og dró eldri drengina með sér í bíó. Úlfurinn lagði sig og þá náði ég einum powernap, ekki slæmt. Vöfflur voru bakaðar úr hráefnum sem Hjalti og Linda voru beðin um að versla í dojnaranum, af því að ég gleymdi því í minni verslunarferð 30 mínútum áður... Hakkogspakk og svo átti það að gerast, "klippingin", en því miður dó verkfærið mitt, þannig að sá yngri endaði á að líta eins og finnskur íshokkímaður og sá eldri... ja hann þarf ekki að skammast sín á morgun þegar að hann mætir í leikskólann. Baðtími, þar notaði sá yngri tækifærið og sprændi yfir "áðurhvíta" sófann okkar á meðan að ég var að þvo hárið á þeim eldri, algjör farsi a la Dario Fo. Sjálfur horfði ég á ræmu þegar búið var að svæfa drengina og belgja mig út með poppi. Nú er víst kominn háttatími og á morgun þegar að ég vakna þá veit ég að ég fæ að sjá þig um kvöldið og tek á móti þér með ítalskri kartöfflusúpu.
Þetta verður því síðasta færsla í dagbókarformi, í bili...

Laugardagur: Vorið bankaði aftur uppá hér á Amager, sól og blíða. Eftir morgunáhorf (kl:07) og smá rokk fórum við drengir út að spóka okkur. Núna sit ég og bíð eftir því að Úlfur vakni. Gurótarkakan er í ofninum og ég er búinn að hræra duglega "portion" af kremi... Hjá okkur situr Flóki á meðan að faðir hans syngur "you never walk alone", hann er væntanlegur hér á eftir og það lítur allt út fyrir sameiginlegan kvöldmat, spagetti og kjötsósa. Sjálfur er ég að reyna að véla menn til að koma í heimsókn í kvöld til að spila smá pez. Tassa (það var það) eins og maður segir á grænlensku. Erum að velta því fyrir okkur hvort við eigum að sleppa júdó á morgun og taka daginn snemma með rölti út á Volden, það kemur síðar í ljós. Annars allt gott að frétta héðan.